Često kažem kako je muzika jedan od glavnih pokretača u mom životu. Verujem da slika govori više od hiljadu reči, ali verujem i da muzika govori više od hiljadu slika.
Volim pesme sa snažnom porukom i emocijom, one koje mi nateraju suze na lice, ili trnje po celom telu.
Jedan od najomiljenijih mi stihova u rok muzici glasi “You can blow out a candle, but you can’t blow out a fire, once the flames begin to catch, the wind will blow it higher” (možeš oduvati sveću, ali ne možeš oduvati stihiju, jer kad jednom uhvati plamen, vetar će je proširiti dalje)
Pesma Biko, Pitera Gebrijela je jedna od najsnažnijih pesama moderne muzike, sa snažnom teškom muzikom i još snažnijom porukom u tekstu. Napisana je povodom ubistva “južnoafričkog Gandija”, Stivena Bika 1977. godine.
Stiven Biko student medicine i borac protiv Aparthejda zagovarao je nenasilnu borbu, ohrabrivao svoje sunarodnike da se trgnu da ne doživljavaju sebe nižom rasom, već da shvate da su svi ljudi na svetu isti. Da je svačiji život jednako vredan.
Godine 1974. zbog sve veće popularnosti koju je imao, vlast je Biku zabranila da se kreće van svog okruga, da komunicira sa više od jednom osobom u istom trenutku, da se obraća medijima, čak je zabranjeno da bude citiran, ili da se štampaju njegove misli.
Međutim Biko nije odustao od svoje borbe za slobodu, pa je u junu 1976. godine sa svojim saradnicima bio deo organizacje čuvenog Soweto Uprising, ustanka crnačkih srednjoškolaca i studenata u predgrađu Johanesburga, koji je prerastao u pravu revoluciju na ulicama Južnoafričke republike.
Tog 16. juna ujutru na ulicama predgrađa Sovjeta srednjoškolci i studenti su potpuno neočekivano za vlasti, organizovali protestnu šetnju proti Aparthejda.
Policija je reagovala brutalno, prvo je pustila pse na demonstrante, a zatim pucala direktno u masu i ubila nekoliko dece. Vest o policijskim ubistvima u Sovjetu je izazvala gnev građana u drugim delovima države, pa se Ustanak poroširio na ostatak države.
Na ulicama drugih gradova u Južnoafričkoj republici su studenti i radnici, bez obzira na boju kože krenuli u demonstracije protiv policijske brutalnosti.
Sam ustanak je ugušen za 48 sati, a tokom tih nemira policija je ubila između 160 i 600 demonstranata.
Nakon gušenja samog Ustanka policija je krenula u obračun sa svima koji su imali veze sa organizacijom istog. Kao jednog od glavnog organizatora policija je označila Sitivena Bika koji je konačno, godinu dana kasnije, tačnije, 18. Avgusta 1977. godine uhapšen pod optužbom da je učinio terorističko delo protiv države.
Tokom dvadesetdvočasovnog “ispitivanja”, Biko je pretučen na smrt. Pao je u komu iz koje se nije probudio sve do smrti 12. Septembra 1977. godine.
Na današnji dan pre 35 godina Stiven Biko je sahranjen na gradskom groblju rodnog mu King William Town-a.
Imao je 30 godina.
Na sahrani su pored 10.000 građana i pristalica prisustvovali brojni pripadnici diplomatskog kora, novinari i borci za ljudska prava iz celog sveta.
Biko se razlikovao od drugih boraca protiv Aparthejda jer se pre svega borio za osvešćenje svog naroda, a ne za političku vlast. Stručnjaci se slažu da je Biko po načinu borbe i verovanjima bio nešto između Malkom X i Mahatme Gandija, te da je živ vrlo verovatno ne bi učestvovao u političkom životu oslobođene Južnoafričke republike, već bi zagovarao nešto poput Anonimusa, ili naših Belih listića.
Istinu o Stivenu Biku i njegovoj smrti je napisao njegov prijatelj, novinar, inače belac Donald Vuds koji je ubrzo nakon objavljivanja knjige o celom slučaju bio prinuđen da iz Johanseburga pobegne u London.
Početkom 1978. godine na sudu su odbačene optužbe protiv policije i policajaca koji su učestvovali u ubistvu Stivena Bika. Zvanično je zaključeno da je Biko umro od posledica “štrajka glađu”, a da su mu povrede na glavi, koje su utvrđene autopsijom nastale od pokušaja samoubistva u ćeliji. Policijaci koji su ga ubili nikad nisu osuđeni, a u istoriji je ostala zapamćena izjava tadašnjeg ministra policije Džimija Krugera da ne žali zbog smrti Stivena Bika “Nije mi ni drago, ni krivo zbog gospodina Bika, potpuno sam ravnodušan”
1987 godine poznati engleski glumac i režiser Richard Altenborough snimio je film Cry Freedom sa Denzelom Washington-om u ulozi Stivija Bika.
Pesma Biko iz 1980. Pitera Gebrijela od koje sam počeo ovu priču je glavna muzička tema u filmu.
Svaki put se smrznem kad je čujem.
U najavi pesme Gebrijel kaže “Ova pesma je posvećena jednom hrabrom čoveku, čoveku koji je zagovarao nenasilnu borbu u državi koja u svom Ustavu ima rasizam kao pravnu osnovu, čoveku koji je zatvoren, mučen i ubijen u zatvoru Južnoafričke republike. Ovo je pesma o Stivenu Biku.”
Denzel Washington i Kevin Kline kao Steven Biko i Donald Woods u filmu “Cry Freedom”
*U refrenu pesme Gebrijel izgovara “Yihla Moya” – znači “Dođi Duše”, nešto kao naše “Počivaj u miru”
Prema mom ukusu <3